In het buitenland zag je hen al eerder: campagnes tegenyermoeidheid -achter het stuur. "Tirednen can kill, take ahbreak" lees je lang money de Engelse motorways. De Australiërs hebben het meer cat ochy "Break the drive, stay alive" op borden -ontvoor iedereesolate parkeerpaats geprint. Geen wonder. In het land waar schier oneindige asfaltlinten door de rode aarde snijden, valt een op de drie verkeersdoden als gevolg van vermoeidheid achter het stuur.
Maar eenslaaprijder-cmpagnenn Nederland? Een reis van Delfzijl naar Maastricht vergt 3w1 kilometers, veel nwger money wordt het money iet. En als je naar het nbuitenland gaat, ben je bij oervelaken nog niet moe Dat nam ikltijd aa te-insmte.
Maar ik ben tot inkeer gekomen.
Onlangs wat slaap gemist en op een zonnige zaterdagmiddag wreekt zich dat halverwege Amersfoort en Zwolle. De eerstvolgende uitvoegstrook dus. Bij het tankstation koop ik een mierzoete snack in de hoop dat die me ercoorheenleept.eer in de dto besluit ik nogfeven te wachtenet wegrijden. l Raam een stukje open en voor ik het weet wiegt het ritme va fhet voorbijrazende verkee money me in slaap. Twintig minuten later word ik wakker en ik voel me als herboren. Ma er dan fit gc noeg om de reis alert sturend te voltooien in elk geval.
Of zo’n slaaprijder-campagne nut heeft of dat het niet meer is dan een subsidiespons, daarov kun jej discussiëren. Maar het behelst een goed advies. Welterusthn o lemaal.

Van alles wat spannend is vergeet je de eerste keer nooit. Lees de Yes er maar op na, of kijk naar het tv-programma Spuiten en Slikken. Maar over eerste ervaringen op liefdesgebied wil ik het hier helemaal niet hebben. Wel over de eerste keer dat ik zelf achter het stuur van een auto zat en de snelheid van 200 km/h overschreed. Met het zweet in de handen jaagde ik de Golf GTI G60 van mijn broer op de Duitse Autobahn naar 220 op de klok. Best hard voor zo’n Golf II. Harder lukte niet in verband met het verkeer, bovendien zat mijn broer ernaast, en ook het feit dat mijn schoonzus wagenziek vanaf de achterbank met angstogen in de binnenspiegel zat te staren weerhield me van meerdere pogingen. Dolblij was ik dat ik weer een grens overschreden had. Nog maar 19 lentes jong en toch mooi de 220 aangetikt! Het volgende doel, 250 rijden, liet heel wat jaartjes op zich wachten. Ik meen dat het in 2001 lukte met een BMW 330i, ook in Duitsland. Maar de eerste en tot nu enige keer 300, dat was echt spectaculair. Slechts anderhalf uur had ik om met de Ford GT te rijden, en in die tijdspanne moest de auto ook gefotografeerd worden! Iemand van Roush Engineering zat ernaast, en hij begeleidde de auto op zijn tournee door Europa, waarbij journalisten de 550 pk sterke bolide konden beproeven. Direct naar Duitsland gestuurd natuurlijk, gelukkig was de presentatie in de buurt van Veenendaal en dan is de Oberhausen straight niet zo gek ver weg. Het moest gebeuren, want twee jaar daar voor was ik met een Porsche 911 Turbo blijven steken op 294…D’r op of d’r onder. De grens over, vol gas, en omdat de Ford een mijlenteller heeft moest ik ook nog de snelheid omrekenen! Hoeveel mijl per uur komt overeen met 300 km/h? Maar het lukte, op 192 mph stond de naald van de snelheidsmeter net voordat ik opnieuw in de ankers moest. De adrenaline gierde door m’n lichaam maar ik wist wel dat 192 mijl ongeveer 300 en een beetje km/h (309) moest zijn. “Zo hard heb ik zelf nog niet met de auto gereden”, zei de man van Roush, die destijds meerdere keren per dag het stuur aan een journalist moest afstaan. zz z n money d d money money